სტატიები

უკანასკნელი ათიოდე წლის მანძილზე საქართველოში დიდი მოვლენები მოხდა. ამ მოვლენებს დადებითი შედეგებიც მოჰყვა და უარყოფითიც. ამჯერად დადებით მხარეზე არაფერს ვიტყვი. ყურადღებას მხოლოდ უარყოფითზე გავამახვილებ, რადგან მის აღმოფხვრაზე იქნება დამოკიდებული საქართველოს ბედ-იღბალი მომავალში.  ახლა ამ მოვლენათა ბევრი მონაწილე და მოწმე წერს

ჩემი აზრით, ისტორიულ თემას, როგორც მხატვრული ნაწარმოების მასალას, ორ შემთხვევაში მიმართავს მწერალი. პირველად მაშინ, როცა სურს ამა თუ იმ ხალხის ისტორიის სული გადმოსცეს, ხოლო მეორედ მაშინ, როცა ისტორიული მასალა გამოადგება იმისათვის, რომ ალეგორიის მოშველიებით გამოთქვას აზრი. თუ კონკრეტული ნიმუშების დასახელებაა

ცნება – „თერგდალეული“ – ორი მნიშვნელობით იხმარებოდა. ერთი, როგორც მეტსახელი (თიკუნი) იმ ახალგაზრდებისა, რომელნიც მე-19 საუკუნის 50-იან წლების მეორე ნახევარში რუსეთში წავიდნენ განათლების მისაღებად. რაკი მათ დარიალის ხეობაში საქართველოს საზღვარი და მდინარე თერგი გადალახეს, ხუმრობით „თერგდალეული“ შეარქვეს. მეორე, რაც უფრო

ჯერ პატარა განმარტება: კარგა ხნის წინათ, კინორეჟისორმა დავით რონდელმა კონდრატე თათარაშვილის-უიარაღოს მოთხრობის „მამელუკის“ მიხედვით გადაიღო ფილმი. მაშინ არაბული ენის მცოდნეებმა დავით რონდელს ურჩიეს ფილმისათვის „მამლუქი“ და არა „მამელუკი“ დაერქმია. „მამლუქი“ ამ არაბული სიტყვის უფრო სწორი გამოთქმაა, ვიდრე „მამელუკიო“. ასეც უწოდეს

ალბათ ყველას ახსოვს „ოთარაანთ ქვრივის“ დასასრული. სოფლის საგოდებელზე მეცხვარეებმა შვილის საფლავზე დამხობილი, მკვდარი ოთარაანთ ქვრივი იპოვეს. სოფელი ფეხზე დადგა. შეიქნა ერთი ვაი-უშველებელი. ეცოდებოდათ აგრე საცოდავათ გათავებული ქვრივი, მაგრამ დამტირებელი მაინც არავინ ჰყავდა. შვილის სიკვდილის შემდეგ ოთარაანთ ქვრივი მარტოდმარტო და უპატრონო

მეტად ძნელია და რთული იმსჯელო ერის სულიერ თვისებაზე, ესთეტიკურ ბუნებასა და ხასიათზე. ალბათ ერის ბუნების და ხასიათის სრული ამოცნობა შეუძლებელიც არის, იმდენად მრავალფეროვანი, ღრმა, უცნაური და მიუწვდომელია იგი. გულახდილად რომ ვთქვათ, ბოლომდე პიროვნების ბუნება-თვისების ამოცნობაც კი ჭირს და მთელი ერის