სტატიები

დღეს საქართველოში რომ უმძიმესი ვითარებაა, ამას ახსნა-განმარტება უკვე აღარ სჭირდება. ამას მთელი ჩვენი ხალხი ხედავს და დიდად არის ამით შეწუხებული. ამ რამდენიმე დღის წინათ, გაზეთ „საქართველოში“ (1991 წ., №17) პაწია ინტერვიუ გამოვაქვეყნე, სადაც ვთქვი – „დღეს შექმნილ ვითარებაში არსებობს ხსნის

ჟურნალი „ნიანგი“ №19, 1980 ჭიმღა, კვირიწმინდა, კალოთანა, ღორღუ, მალოზანა, ოხერხევი, საბერწე, ფაფარენა, გარბანი, უკანახო, აჭეხა, მაღრანი, ხორიელი, ღელე, ზენდათვისი, ლებაისკარი, ზეზეიჯე, გურო, სადუცე, ორწყალა, ხორუ, ჭუჭყეთი, აცეხი, მიცუსჭალა, ზენხახაბო, წუქიო…  ეს ტოპონიმები თუ გაგიგონია, მკითხველო? ხევსურული სოფლების სახელებია, იმ სოფლებისა,

შარშან ზაფხულს ჯავახეთი მოვიარე. ვინც ოდნავ მაინც იცის საქართველოს ისტორია, ისიც კარგად ეხსომება, რა დიდი როლი შეასრულა ამ კუთხემ ჩვენი ქვეყნის პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და კულტურულ აღორძინებაში. მარტო ის რად ღირს, რომ ერთ დროს ჯავახეთი საუფლისწულო მამული იყო. მარტო სიტყვა „საუფლისწულოც“

დღეს საქართველოში სიტყვის, გინდ დაბეჭდილს, გინდ ზეპირად თქმულს, ღირებულება, ფასი, მნიშვნელობა დაეკარგა.  მოგეხსენებათ, კომუნისტური რეჟიმის დროს სიტყვას კრძალავდნენ, თუ ხელისუფლებისათვის არასასურველად მიიჩნევდნენ. აკრძალვა შეეძლო რიგით ცენზორსაც და საგანგებო სამთავრობო დადგენილებასაც. თუ, ერთი მხრივ, ეს იმას ნიშნავდა, რომ აზრი ციხეში იჯდა

ბუნებრივია, რომ ყოველ ქვეყანას, რომელიც თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის გზაზე დგას, წინ ბევრი ბარიერი ეღობება. არც საქართველოა ამ მხრივ გამონაკლისი. თავისუფლების მოპო- ვებას, თუ შეიძლება ასე ითქვას, ორი ნაწილი აქვს. ერთია, რო გორ გათავისუფლდება იგი გარეშე დამპყრობელი ძალისაგან. და, მეორე, შიგნით,

ილია ჭავჭავაძემ მიხეილ ლერმონტოვის „მწირი“ თარგმნა. თარგმნისას მოულოდნელი რამ ჩაიდინა: ფინალი შეცვალა. რუსული „მწირი“ ასე მთავრდება: «И божья благодать сошлаНа Грузию! Она цвелаС тех пор в тени своих садов,Не опясаяся врягов,За гранью дружеских штыков» ქართულის უკანასკნელი სტრიქონები კი ასეთია: „მას