სტატიები

თენგიზ აბულაძის სამივე ფილმს აერთიანებს ერთი პრობლემა, ძალადობის პრობლემა. სამივე ფილმში რეჟისორი სერიოზულ ყურადღებას აქცევს ამ პრობლემას და მართალია, სხვადასხვა კუთხითა და სხვადასხვანაირად განიხილავს, მაგრამ ერთი საერთო ნიშან-თვისება აქვს. საყურადღებოა ის გარემოება, რომ „ვედრებაში“ ვაჟა-ფშაველამ მისცა მას ამის საშუალება. საკმარისია

1990 წლის ოქტომბრის არჩევნები რომ ახლოვდებოდა, რამდენიმე ხნით ადრე, 17 აგვისტოს, რუსთაველის საზოგადოებამ გაზეთ „კომუნისტში“ გამოაქვეყნა მიმართვა. ქართველ საზოგადოებას შემდეგს ვთავაზობდით: „ახლადარჩეულმა უზენაესმა საბჭომ: როგორც ხედავთ, რუსთაველის საზოგადოება იმთავითვე თავისუფლების თანდათანობით მოპოვების მომხრე იყო. მაგრამ მაშინ ამ გეგმას არავინ მიაქცია

სულ უბრალო საქმეა გასაკეთებელი: მავანმა პირმა მოთხრობა თუ რომანი დაწერა. იგი უნდა წაიკითხონ რედაქციის თანამშრომლებმა. ყველა ჰპირდება ავტორს, უთუოდ ახლავე წავიკითხავო, მაგრამ არავინ კითხულობს. ყველას ეზარება დაპირების ასრულება. მით უმეტეს, მოულოდნელია ეს უსულგულო დამოკიდებულება, როცა ავტორი და რედაქტორები ამხანაგები არიან.

საქართველოს ისტორიაში მეორედ ხდება ჩვენი ქვეყნის კატასტროფიული დამარცხება. პირველად მაშინ, როცა ის ტერიტორია დაკარგა, რომელიც ამჟამად „თურქეთის საქართველოდ“ იწოდება და მეორედ ახლა, როცა რუსეთმა აფხაზეთი მოგლიჯა საქართველოს. პირველ დამარცხებას, ავად თუ კარგად, საქართველომ გაუძლო. გაუძლებს კი მეორეს? ეს კითხვა ყველა

და მიდიოდნენ ისინი სოდომისაკენ. მაშინ გაბედა და ჰკითხა აბრაჰამმა უფალს თავისას: – ნუთუ მტყუანსა და მართალს ერთნაირად გაანადგურებ? თუ ორმოცდაათი მათ შორის მაინც იქნება პატიოსანი და ღმრთისმოსავი,მათაც წარწყმედ?        მიუგო უფალმა პასუხად:          – თუ ერგასისნი იქნებიან მართალნი,გადარჩება ქალაქი იგი.

მთელი მე-19 საუკუნის მანძილზე ბორგავდა საქართველო. ხან აჯანყებით, ხან შეთქმულებით, ხან ერთგულების გამოცხადებით ცდილობდა რუსეთის კოლონიური უღლის შემსუბუქებას. ამაოდ, რუსეთს მტკიცე ხელით ეპყრა კოლონიები და სრულებით არ ფიქრობდა რაიმე შეღავათის მიცემას მათთვის. რუსეთის წინააღმდეგ ბრძოლა ძნელი იყო არა მარტო იმიტომ,