სტატიები

ქართული პოლიტიკური აზროვნება ძალიან გულუბრყვილოა. ამას წინათ გაზეთ „ასავალ-დასავალში“ (1996 წელი, №14) ვახტანგ გოგუაძის მონოლოგი წავიკითხე. იგი გულდაწყვეტილი ამბობს: „ჩვენ ერთმორწმუნე ერები ვართ, რომელთა შორის განხეთქილებისათვის მილიარდები დაიხარჯა. ვინც რუსეთი და საქართველო გადაამტერა, ის მტერია რუსეთისა და საქართველოსი“. ამ ორ

ლუარსაბ თათქარიძის სახით ილია რომ საერთოქართულ მოვლენას გულისხმობდა, ეს თავად აღნიშნა მრავალგზის „კაცია-ადამიანში?!“. „ჩვენ პირთან საქმე არ გვაქვს, ჩვენ საზოგადო ჭირზედა ვწერთ“, იმთავითვე აცხადებს მწერალი მკაფიოდ და ნათლად. მერე გზადაგზა, ყველა აუცილებელ შემთხვევაში, ახსენებს მკითხველს მოვლენის საერთოქართულ ხასიათს. დავაკვირდეთ. ილია

კონსტანტინე გამსახურდიას „მთვარის მოტაცებაში“ აღწერილი ამბები ძირითადად ერთი წლის მანძილზე ხდება – 1931 წლის აპრილიდან 1932 წლის აპრილამდე. ზოგიერთი რეტროსპექციული უკანდახევა (მაგალითად, თარაშ ემხვარის დღიურში ნაამბობი) არ ცვლის დროის საკითხს. მართალია, ამ დროს საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების არსებობა ათ წელს ითვლიდა,

მიხეილ ჯავახიშვილის „ჯაყოს ხიზნები“ გროტესკული და ალეგორიული რომანია. მისი აზრობრივი შინაარსის სრულად ამოცნობისათვის აუცილებელია — სამივე პროტაგონისტის: თეიმურაზ ხევისთავის, ჯაყო ჯივაშვილისა და მარგო ყაფლანიშვილის — დაწვრილებით გაანალიზება. როცა „ჯაყოს ხიზნებს“ ვკითხულობთ, შეუძლებელია თვალში არ გეცეთ ერთი გარემოება: რევოლუციას, როგორც თავისუფლებას,

დიდი ხნის წინათ „სურამის ციხე“ ბატონყმობის წინააღმდეგ დაწერილ თხზულებად მიიჩნიეს და მის ძირითად ღირსებადაც ეს აღიარეს. თუმცა როცა „სურამის ციხე“ გამოქვეყნდა (როგორც ცნობილია, იგი დაიბეჭდა ჟურნალ „ცისკრის“ 1859 წლის მე-12 და 1860 წლის პირველ ნომერში), რუსეთის იმპერიაში ბატონყმობის გაუქმების საკითხი

1857 წლის 18 მარტს გუსტავ ფლობერი კერძო ბარათით წერდა მადმუაზელ ლერუაიე და შანტპის: „ხელოვანი თავის ქმნილებაში ისე უნდა იყოს, როგორც ღმერთი ბუნებაში, უნდა იყოს უხილავი და ყოვლადძლიერი. მას ყველგან უნდა გრძნობდე, მაგრამ ვერ ხედავდე“. ეს უკამათო სიბრძნე რატომღაც მომდევნო თაობებმა